در شبی پاییزیبر جاده های تهی غم آلوده قلب ام قدم می زنمو به جستجوی گمشده خویش امبر جاده ها پا می نهم و بوی تنهایی را می نوشمسکوت است و سکوتو من همچنان به جستجوی گمشده خود پای می فرسایمبا خود می اندیشم آیا کسی دراین جاده ها پا می گذارد؟!جاده ها پایانی ندارند و با خود می اندیشمشاید در انتهای این جاده ها کسی چشم به راه من استاز این اندیشه خون در رگ هایم به جوشش بر می خیزدبا اشتیاق به راه خود می روم، اما...جاده همچنان در تنهایی گسترده استو من تنها هستم با کوله باری از انتظارانتظار گمشده خود...